เริ่มงานวันแรกของปี.. สมาธิเต็มเปี่ยม!
อกหัก รักคุด ถอนฟันคุดซะเลย..
จบแล้วจริงๆ.. โสดแบบไม่ตั้งใจ!
บุญหรือบาปละนี่!
เขาเต่า-วัดประยูรฯ
จง "บูชา" กฎแห่งแรงดึงดูด..
เธอไปพร้อมกับกระทง!
จะลองมองอะไรให้กว้างกว่านี้!
ลบความทรงจำ!
เริ่มต้นชีวิตใหม่!
เบื่อถนนสาทร!
หลานตัวแสบ!
เหนื่อย...
ต้องเลือกแล้ว!
ชีวิตเปลี่ยนเพียงแค่1วัน!
ไหว้พระพรหม.. ปล่อยอารมณ์ที่เวิลด์เทรด
ไปจุดเทียนชัยคนเดียว...
กลับบ้าน...
เวลาผ่านไปช้าจัง!
วันที่แสนเหนื่อย!
เหงาๆ (รักแม่ครับ)
ต้องอยู่คนเดียวแล้วสินะ!
อะไรคือตัวปัญหาละนี่?
ปล่อยเต่า!




วันที่แสนเหนื่อย!

 

11.00 น.

ไปเดินหาที่พักใหม่ เลยแวะไปดูเครื่องใช้ไฟฟ้าในโรบินสัน...

 

ความจริงโรบินสันเป็นสถานที่ ที่เดินประจำกับ ปู ทุกครั้งที่ไปไม่รู้สึกอะไร มีแต่ความสนุกสนานกับการซื้อของกินของใช้

 

 แต่วันนี้บรรยากาศมันหดหู่มากๆ แค่เห็นก็อยากเดินออกมาแล้ว มันทำให้นึกถึงช่วงเวลาแห่งความสุขในอดีต แต่ก็ต้องฝืนเดินมันช่วยไม่ได้นี่ ก็ตัวคนเดียวแล้วเรา!

 

------- 

 

13.30 น.

 

ลองชั่งกิโลฯ ดูเป็นไปได้ยังไงนี่.. 1 สัปดาห์ น้ำหนักหายไปเกือบ 3 กก.

 

เพื่อนๆ ทักกันทุกคนว่า ผอมลงรึเปล่า  ผอมไปมั๊ย  เป็นอะไรรึเปล่า 

 

ความจริงมีคนทักแบบนี้ก็ดีใจนะ เพราะตั้งใจจะลดน้ำหนักอยู่แล้ว แต่มีน้องคนนึงบอกว่า พี่บั๊มพ์ อย่าลดอีกเลยนะ ได้ฟังแล้วก็คิดในใจ.. มันหมายความว่าไงนะ หรือผอมเกินไปแล้ว

 

วันนี้เลยมาส่องดูตัวเองหน้ากระจก ผอมจริงๆ ด้วย หน้าตอบเลย ซึ่งความจริงก็อยากให้หน้าดูผอมลงอยู่แล้ว  เพราะตั้งแต่ตัดผมมามีแต่คนทักว่าหน้าบาน

 

แต่การผอมแบบนี้ มันเป็นการผอมโดยไม่ได้ตั้งใจ ปกติถึงเวลาอาหารทีไร มีเท่าไรก็สวาปามได้หมด แต่ช่วงนี้แม้แต่ข้าวกล่องเล็กๆ ยังกินไม่ลงเลย แต่ก็ต้องฝืนเพราะไม่อยากผอมกว่านี้แล้ว เฮ้ออออ!  ..ในใจตอนนี้คิดอย่างเดียวว่า เธอ จะกลับมามั๊ยนะ จะยอมอภัยให้เราอีกรอบรึเปล่า  บอกตรงๆ เข็ดแล้ว เข็ดจริงๆ ถ้าได้รับโอกาสอีกหน ครั้งนี้จะทุ่มเวลาทั้งหมดให้เธอคนเดียว

 

-------- 

 

 

15.00

 

ทำไมอยู่ๆ ตาก็พร่า  รู้ตัวอีกทีแก้มเปียกอีกแล้ว เป็นอะไรกันนี่  เอาเข้าไป  ทำไมถึงเป็นอย่างนี้นะ มันทรมานมากๆ คงต้องอยู่กับความรู้สึกนี้ไปอีกนาน แต่ช่างเถอะ ปล่อยให้มันไหลไป ไหลให้พอใจ แล้วหยุดซะที พรุ่งนี้ต้องทำงาน อย่าไปโชว์อ่อนแอให้ใครเห็น!

 

-------- 

 

20.00 น.

 

วันนี้มานั่งเก็บของตามคำสั่งของ ปู

 

ตั้งใจว่าจะค่อยๆ ทยอยเก็บ เริ่มจากเสื้อผ้าก่อน

 

เก็บได้ซักพัก ก็นึกได้ว่ามีเอกสารการเงินอยู่ในตู้เก็บของตรงหัวเตียง ..ของจำเป็นเผื่อต้องใช้ในอนาคต  เลยผละจากเสื้อหันไปลุยเก็บกวาดของในตู้แทน  ปรากฎว่าเจอจดหมายที่ ปู เคยเขียนไว้ให้ตอนเราหลับ แล้วเราก็เก็บมันไว้

 

ต่อมน้ำตาแตกอีกแล้ว คราวนี้หนักเลย ไม่เคยหนักเท่านี้มาก่อน รู้เลยว่าร้องจนไม่มีน้ำตามันเป็นยังไง

 

ตั้งแต่เกิดมาก็ครั้งนี้ละครั้งแรกเลยทรมานมาก ทรมานอย่าบอกใคร  พรุ่งนี้ตาจะบวมไหมนี่ ถ้ามีคนถามจะบอกเขาว่าอะไรดี กลุ้มมมม

 

มีอยู่ข้อความหนึ่งที่มันบาดปรี๊ด เล่นเอาแทบคลั่ง...

 

ปูเขียนไว้ว่า “ขอให้เราอยู่ นับวัน ครบรอบปีด้วยกัน จนเพื่อที่จะนับ จำปีไม่ได้ ให้เหมือนที่ไม่เคยเบื่อกางเกงยีนส์” .......

 

วันนี้คงไม่มีแรงเก็บของแล้ว ไว้วันอื่นละกันเนอะ

 

                                                                วันที่แสนเหนื่อย

 

 

 

     Share

<< เหงาๆ (รักแม่ครับ)เวลาผ่านไปช้าจัง! >>

Posted on Sun 2 Dec 2007 21:30

อ่านแล้วรู้สึกเศร้าใจแทนจัง....อยากจะร้องไห้ตามไปด้วย!!!

เอาใจช่วย ขอให้กลับมาคืนดีกันและรักกันมาก

เชื่อว่าแฟนของคุณเขาก็ยังรักคุณอยู่

กลับไปง้อคืนดีกันเถอะ การกล่าวขอโทษไม่อยากเย็นอะไรหรอก

แค่อยากย้ำว่า รักแท้เจอกันแค่ครั้งเดียวในชีวิตนะ.....
ดาวตก   
Mon 3 Dec 2007 8:17 [1]


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh