Nunan in Melbourne (2)
NuNan In Melbourne (1)
อดทนอีกนิด
09/09/09-รักเรา9ต่อไป
ของขวัญวันเกิด
อยากกลับบ้าน!
สายรุ้ง ณ เมล์เบิร์น!
'ระยะทาง' กับ 'ความคิดถึง'
'เวลา' กับ 'ความผูกพันธ์'
อีกหนึ่ง 'มุม' ของความรัก!
ความเหงา... ที่อบอุ่น!
ขอบคุณฟ้า!
7 สิงหาคม 09 ช่วงเวลาน่าจดจำ
เดิมพันด้วยทั้งหมดของหัวใจ!
ของขวัญจากฟ้า…2
ของขวัญจากฟ้า…
เป้าหมายชัดเจน.. ตามคืนอีกครึ่งหนึ่งของชีวิต!
การเดินทางของเวลา กับหนึ่งปีในเมล์เบิร์น!
บ๊ายบายย.. ชาวไดอารี่
งานเลี้ยงขับไล่ที่อัมพวา
ใกล้ถึงเวลาแล้ว!
หายป่วยก็ซ่าเลย...(คิดถึงนะ)
ป่วยอีกแล้ว... เซ็งโว้ยยย!
ทำไมเวลา…ถึงไม่รักษาแผลใจ???
พาเพื่อนช็อปปิ้ง!
ไหว้องค์พระราหู..สมใจแล้ว
อยากบอกให้รู้ว่า “เจ้าโง่” คนนี้คิดถึงจัง!
แบบนี้เรียกดวงไม่ดีรึเปล่า?
อิ่มบุญ!
1เม.ย.ดีเดย์ ..ปฏิบัติการเปลี่ยนแปลงชีวิต!
เกลียดวันวาเลนไทน์!
ไม่ใช่เพราะเหงา.. แต่เป็นเพราะรัก!
ทริปเขาใหญ่-ไร่ทองสมบูรณ์
เพื่อสนิทจากอังกฤษ
ตาบอดสี ..เอาจริงดิ!
คำแนะนำสำหรับผู้ไปงานแต่งงาน...
มังกร.. จอมแสบ!
2เดือนแล้ว!
โชกุน.. เจ้าหมูอ้วน!




งานเลี้ยงขับไล่ที่อัมพวา

 

 

ช่วงนี้วุ่นๆ อยู่กับการเตรียมตัวไปดิ้นรนในต่างประเทศ  ที่สัญญาเอาไว้ว่าจะเข้ามาเล่าเรื่อง ทริปอัมพวา ก็เลยช้าๆ ไปบ้าง.. ทริปนี้เป็นทริปเลี้ยงส่งผม พร้อมน้องในห้องอีก 1 คน ชื่อน๊อต  ตอนแรกน้องคนนี้ติดธุระไปไม่ได้ แต่พอเห็นเพื่อนๆ พร้อมใจกันมางานนี้กว่า 40 คน เลยอดใจมาด้วยไม่ไหว

 

ก่อนไปมีการจับ บัดดี้ เล่นกัน... ผมจับได้น้องในห้องคนนึง ชื่อ “หนู” แต่ไม่มีเวลาเทคแคร์เลย พอผ่านไป 2 วันหลังวันจับบัดดี้ น้องคนนี้คงทนรอคอยบัดดี้มาเทคแคร์ไม่ไหว เลยตะโกนลั่นห้องว่า ใครบัดดี้ฉันว๊ะ อย่าให้รู้นะเว๊ยยยย ไม่ดูแลกันเลย... ฮาๆๆๆ  ผมเลยต้องแจ้นออกไปกด แป๊บซี่ มาให้ 1 กระป๋อง 

 

แต่ปัญหาสำคัญคือ จะเอาไปให้ยังไงโดยที่เขาไม่รู้ว่าเป็นเราอ่ะดิ ...คิดๆ อยู่นาน  ก็เลยวางแป๊ปซี่มันกลางห้องทำงาน แล้วเอากระดาษแปะไว้ข้างกระป๋องว่า “ฝากให้ ‘หนู’ ด้วย บอกบัดดี้ฝากให้”  มีคนผ่านมาเจอแล้วหยิบไปให้ น้องหนู ก็เลยสงบปากสงบคำไปพักใหญ่ เหอๆๆ แต่ก่อนถึงวันไปอัมพวา ซึ่งเป็นวันเฉลยบัดดี้ก็มีบ่นเป็นระยะๆ เหมือนกัน ^^

 

พอถึงวันที่ไป อัมพวา จริง  ผมแวะไปเดินตลาดน้ำดำเนินสะดวกก่อน เห็นยายแก่ๆ คนนึงพายเรือมา แล้วมีกล้วยเป็นเครือยาวๆ มาขายอยู่ในเรือ แต่มีเครือเดียว

 

...ด้วยความสงสารป้า บวกกับถูกใจกล้วยเครือนั้นมากๆๆๆๆ อยากให้บัดดี้กินเสียเหลือเกิน  ก็เลยซื้อกล้วยเครือนั้นไปฝากบัดดี้ แต่ถ้าถือกล้วยทั้งเครือเดินเข้าไปโทนโท่.. เขาก็รู้กันหมดดิว่าผมเป็นบัดดี้ใคร  เลยตัดสินใจซื้อ เฉาก๊วย อีก 1 ถุงใหญ่ ไปให้อีกคนที่ผมชอบแซวประจำในห้อง คือ เธอเป็นคนผิวดำที่สวย  เหอๆ ตอนเธอรับเฉาก๊วยนะ แทบจะเอาเฉาก๊วย ปาใส่ผม ฮาๆๆๆ

 

ส่วนกล้วยเครือนั้นเหรอ พอผมลงจากรถเสร็จ ก็รีบเอาไปฝากไว้กับพี่เจ้าของรีสอร์ท  บอกเขาว่าถ้ามีรถตู้มาให้ยื่นให้ใครก็ได้ในรถตู้ พร้อมกับแนบจดหมายติดที่เครือกล้วยไว้เหมือนเดิมว่า “ฝากให้ ‘หนู’ บอกบัดดี้ฝากให้”  ...แผนสำเร็จ เพราะพอรถตู้มาถึง กล้วยก็ถึงมือน้องคนนึงในรถตู้ น้องคนนี้เป็นทอมบอยมีชื่อว่า “จิม” พอ จิม เห็นกล้วยเป็นเครือเลยขำกลิ้ง เดินถือร่อนไปร่อนมาเอาไปแหย่คนโน้นคนนี้ไปทั่ว  

 

…ด้วยความกลัวว่าน้อง “หนู” จะโกรธที่ซื้อกล้วยทั้งเครือไปให้ ก็เลยลงทุนซื้อเสื้อยืด “มินนี่” แฟนของมิกกี้เม้าท์ ไปฝากอีก1ตัว  เพราะน้องหนูเธอชอบมิกกี้เม้าท์มาก  ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี เพราะน้องหนู ทายว่า จิม คนเดินถือกล้วยเป็นบัดดี้เขา  ด้วยเหตุผลที่เพื่อนๆ ยุแยง ว่า ไอ้จิม นี่ละเป็นคนถือกล้วยลงจากรถตู้ ฮาๆๆๆ  

 

แต่ขอบอก มีแต่คนอยากรู้มากๆ ว่าใคร คือ บัดดี้ “หนู” เพราะเขาอยากรู้ว่าใคร คือ เจ้าของกล้วยเครือนั้น.. เพราะกล้วยถูกนำไปเล่นมากกว่ากิน และถูกใช้เป็นของกินเวลาที่ทายบัดดี้กันผิด ^^’

 

                                                             งานเลี้ยงขับไล่ที่อัมพวา

                                 เห็นภาพถ่ายนี้ที่ตลาดน้ำอัมพวาแล้วชอบมาก ถ่ายก๊อปเขามาไม่ว่ากันเนอะ ^^

 

ส่วนบัดดี้ผมเหรอ.. เหอะๆๆ  เทคแคร์ดูแลผมเป็นอย่างดี ดีมากจนผมมั่นใจสุดๆ ว่าต้องเป็น “ น๊อต” คนที่จะไปเรียนต่างประเทศเหมือนกัน เพราะสังเกตว่าน้องที่เอาของมาเทคแคร์ผม จะบอกว่าบัดดี้ฝากให้ แล้วจะถามต่อทุกครั้งว่าอยากกินอะไรบอกมาได้เลยนะ 

 

ตอนแรกไม่รู้หรอกว่าเป็นใคร  เลยแกล้งบอกว่าอยากกินเค้ก คอฟฟี่บีนบายดาว (ก้อนละ 135 บาท) น้องที่มาเทคแคร์ก็บอกประมาณว่า ได้เลยเดี๋ยวจัดให้  จนผมต้องบอกว่าล้อเล่นๆ  ส่วนคนที่เดินมาข้างๆ ก็บอกว่า กินเลยพี่ บัดดี้ พี่มีฐานะ  ก็คำๆ นี้ละทำให้ผมมั่นใจว่าต้องเป็น น๊อต แน่ๆ  ..แต่ด้วยความเกรงใจเลยบอกว่า เอาแค่น้ำส้มคั้นเหมือนเดิมพอละ

 

ผมมั่นใจถึงขนาดตอนที่ขับรถไปอัมพวา.. ผมประกาศกับทุกคนในรถว่า ผมรู้แล้วบัดดี้ เป็นใคร  แล้วก็บอกว่าชื่อ บัดดี้ ไป  คนในรถขำกันใหญ่... ตอนนั้นไม่ทันคิดเลยว่าเขาขำไรกัน  ซึ่งในรถผมก็มีแต่คนที่สนิทๆ มีเพียงน้องคนนึง ชื่อ “เกด” ไม่ค่อยสนิทเท่าไร แต่ด้วยความที่บ้านอยู่ใกล้ผมจึงบอกให้เขาไปกับผม

 

น้องเกด คนนี้อยู่ในกลุ่มพวก น๊อต ด้วย  ตอนที่เดินตลาดน้ำอยู่ เกดรับโทรศัพท์ แล้วซักพักก็เอาน้ำชาเขียว มาให้ผม บอกว่าบัดดี้ฝากให้  แล้วเกดคนนี้ก็บอกผมว่า พี่รู้แล้วว่าใครเป็นบัดดี้พี่ แล้วพี่ไม่คิดจะซื้อไรตอบแทนบัดดี้หน่อยเหรอ..  ไอ้น๊อต ด้วยความที่เป็นผู้ชายเหมือนกัน กวนทีนนน มันได้ เลยซื้อ บะจ่างไส้ไข่เค็มให้มัน...

 

แล้วตอนที่ไปถึงอัมพวา ผมเห็น น๊อต เดินหิ้วดอกไม้มา ไม่รู้ดอกอะไร  พอถึงเวลากินข้าวก็มีน้องคนนึงเอาดอกไม้นี่ละมาให้ผม แล้วบอกว่าบัดดี้ฝากให้ ตอนนั้นในใจนึก “ไอ้น๊อตๆ” รู้ว่าตรูเห็นมรึงหิ้วดอกไม้มา ยังกล้าเอามาให้อีก ช่างกล้า ยิ่งนัก เหอๆๆๆ

 

ก่อนเฉลยบัดดี้ น๊อต มายืนข้างๆ แล้วก็คุยโน่นคุยนี่กัน แล้วก็บอกผมว่า เสียดายบัดดี้ที่เขาต้องเทกแคร์ไม่มา  ...พอได้ยินผมคิดทันทีว่า ไอ้น๊อต มันมาตีรวนแน่ๆ  สงสัยมันคงรู้แล้ว ว่าผมรู้มันคือบัดดี้ผม  เลยมาตีรวนกันอย่างนี้  ตอนถึงคิวผมเฉลยบัดดี้ ผมก็เดินไปกอดมันเลย พร้อมกับบอกว่า ไอ้น๊อต นี่ละบัดดี้ผม จะเป็นใครไปอีกไม่ได้แล้ว  ก่อนจะหัวเราะดังๆ ฮาๆๆๆๆ   

 

แต่แล้วไอ้ น๊อต มันก็ตะโกนออกมาดังๆ เหมือนกันว่า ผิดครับพี่... แป๋วววว!!!     ทีนี้ก็ งง ละสิครับ  อะไรว๊ะเป็นไปได้ไง  แล้วใครมันคือบัดดี้ผมกันแน่    ....จนน้องเกด ที่นั่งรถผมมารุกขึ้นมาเฉลยว่า เธอคือ บัดดี้ผม 

 

โอ้โห.. ความรู้สึกแรกเลย ทุเรศตัวเองฉิบเป๋ง ฮาๆๆๆ  

 

คราวนี้รู้แล้วละว่า ที่เขาหัวเราะขำๆ เวลาผมพูดถึงบัดดี้ทีไร เป็นเพราะอย่างนี้นี่เอง ในรถผมรู้กันหมดทุกคนว่า เกด คือบัดดี้ผม  แต่ผมดันแสดงความเปิ่นด้วยความมั่นใจว่า ไอ้น๊อต คือบัดดี้  ซื่อบื้อจริงๆ เลยเรา = =’ 

 

มิน่าตอนผมซื้อบะจ่างกะคืนให้กับบัดดี้  เกด เดินมาบอกว่า เกดว่าพี่น๊อตเขาไม่ค่อยชอบกินบะจ่างเท่าไรนะ ที่แท้เจ้าเกดเองละที่ไม่ชอบกินบะจ่าง  แต่ตกกลางคืนก็เห็นน้องเกดจกบะจ่างก้อนนั้นนะ อิอิอิ

 

แต่ยังไงก็ตาม ต้องขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนที่มางานเลี้ยงส่ง แถมมากันเยอะขนาดนี้ ผมก็เลยบอกเพื่อนๆ ไปว่า  “เห็นเพื่อนมากันเยอะแยะขนาดนี้ ทำให้ผมซาบซึ้งใจว่า เพื่อนๆ รักผมมากแค่ไหน  เพื่อไม่ให้เพื่อนๆ ต้องเสียใจ ผมตัดสินใจแล้วว่า  ผมยอมเสียสละไม่ไปเรียนที่ออสเตรเลียก็ได้ว๊ะ”  เท่านั้นละคร๊าบบบ  เสียงโห่ไล่ดังกระหึ่มมม ผมกระโดดหลบไม้จิ้นฟันที่ถูกปาออกมาแทบไม่ทัน..    เหอๆๆๆ ตกลงมันมาเลี้ยงส่ง หรือเลี้ยงขับไล่ฟ๊ะเนี่ยะ!!?! 

 

...ก็เอาเป็นว่าไว้ปีหน้าคงได้เจอกันเนอะ  เพื่อนๆ ทุกคน บ๊ายบายยย!!!

                                   งานเลี้ยงขับไล่ที่อัมพวา

              รวมพลคนขับไล่.. ยังมีพวกที่นอนอยู่อีกเยอะ  แหะๆ

 

/-/-/-/-

 

อ่อ.. ก่อนจบไดอารี่วันนี้ พอดีไปเดินงานคอมมาร์ทมา ได้กล้องเว็บแคมมาตัว เพื่อเอาไปใช้ที่ AUS เลยลองทดสอบดูว่าชัดมั๊ย ^^

 

                             งานเลี้ยงขับไล่ที่อัมพวา

                  ดูเก๊กจริงๆ แหะเรา ฮาๆๆ  ว่าแต่ชัดมะอ่ะ

 

 -----------------------------

 

 

 อีกนิดละกัน... แบบว่าชอบเพลงนี้

 

ในค่ำคืนที่เหว่ว้า ฉันนั่งจ้องตากับความเหงา
ชีวิตว่างเปล่าไม่มีใคร
โลกของฉันมันเปลี่ยนสี ตั้งแต่เขาทิ้งฉันไป
และฉันก็เหลือแค่ใจร้าว ๆ

จะคิดถึงคำว่ารัก ที่เลยผ่านไปให้มันคุ้น
ให้ใจที่เคยอุ่น คุ้นความหนาว
จะอย่างไรก็ช่างมัน ก็จะคิดถึงวันเก่า
ดูซิน้ำตาจะมีเท่าไหร่...

เมื่อมันเหงาก็ต้องเหงา ยังไงต้องทน
ถนนของความเดียวดายยังอีกไกล
เมื่อมันเหงาก็ต้องเหงา ต้องอยู่ให้ได้
ชีวิตดำเนินต่อไป ขาดเขาแล้วมันจะตาย..ให้รู้ไป

ในค่ำคืนที่เหว่ว้า ฉันนั่งจ้องตากับความเหงา
ยอมรับความเศร้า ไม่ไปไหน
บอกตัวเองตั้งแต่นี้ ไม่มีเขาไม่เป็นไร
จากนี้ต้องทำหัวใจให้ชิน

เมื่อมันเหงาก็ต้องเหงา ยังไงต้องทน
ถนนของความเดียวดายยังอีกไกล
เมื่อมันเหงาก็ต้องเหงา ต้องอยู่ให้ได้
ชีวิตดำเนินต่อไป ขาดเขาแล้วมันจะตาย..ให้รู้ไป

ในค่ำคืนที่เหว่ว้า ฉันนั่งจ้องตากับความเหงา
ยอมรับความเศร้า ไม่ไปไหน
บอกตัวเองตั้งแต่นี้ ไม่มีเขาไม่เป็นไร
จากนี้ต้องทำหัวใจให้ชิน

ชีวิตมันเหงาเพียงใด.. ก็ต้องชิน

 

 

   

     Share

<< ใกล้ถึงเวลาแล้ว!บ๊ายบายย.. ชาวไดอารี่ >>

Posted on Wed 26 Mar 2008 20:34

ลืมบอกไปเพลงโดนมาก -*-
จากเมนท์ล่างงัฟ
v
v
v
v
oou   
Thu 27 Mar 2008 4:25 [1]


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh