NuNan In Melbourne (3)
Nunan in Melbourne (2)
NuNan In Melbourne (1)
อดทนอีกนิด
09/09/09-รักเรา9ต่อไป
ของขวัญวันเกิด
อยากกลับบ้าน!
สายรุ้ง ณ เมล์เบิร์น!
'ระยะทาง' กับ 'ความคิดถึง'
'เวลา' กับ 'ความผูกพันธ์'
อีกหนึ่ง 'มุม' ของความรัก!
ความเหงา... ที่อบอุ่น!
ขอบคุณฟ้า!
7 สิงหาคม 09 ช่วงเวลาน่าจดจำ
เดิมพันด้วยทั้งหมดของหัวใจ!
ของขวัญจากฟ้า…2
ของขวัญจากฟ้า…
เป้าหมายชัดเจน.. ตามคืนอีกครึ่งหนึ่งของชีวิต!
การเดินทางของเวลา กับหนึ่งปีในเมล์เบิร์น!
บ๊ายบายย.. ชาวไดอารี่
งานเลี้ยงขับไล่ที่อัมพวา
ใกล้ถึงเวลาแล้ว!
หายป่วยก็ซ่าเลย...(คิดถึงนะ)
ป่วยอีกแล้ว... เซ็งโว้ยยย!
ทำไมเวลา…ถึงไม่รักษาแผลใจ???
พาเพื่อนช็อปปิ้ง!
ไหว้องค์พระราหู..สมใจแล้ว
อยากบอกให้รู้ว่า “เจ้าโง่” คนนี้คิดถึงจัง!
แบบนี้เรียกดวงไม่ดีรึเปล่า?
อิ่มบุญ!
1เม.ย.ดีเดย์ ..ปฏิบัติการเปลี่ยนแปลงชีวิต!
เกลียดวันวาเลนไทน์!
ไม่ใช่เพราะเหงา.. แต่เป็นเพราะรัก!
ทริปเขาใหญ่-ไร่ทองสมบูรณ์
เพื่อสนิทจากอังกฤษ
ตาบอดสี ..เอาจริงดิ!
คำแนะนำสำหรับผู้ไปงานแต่งงาน...
มังกร.. จอมแสบ!
2เดือนแล้ว!




บ๊ายบายย.. ชาวไดอารี่

การเดินทางของ “เวลา” และ “จังหวะชีวิต” ที่หักเห  ทำให้ผมมาเจอกับเว็บไดอารี่แห่งนี้ และได้รู้จักเพื่อนใหม่ที่น่ารักหลายคน  ถึงตอนนี้ก็อยากบอกเพื่อนทุกคนว่า... ขอบคุณสำหรับคำปลอบ ขอบคุณสำหรับกำลังใจ ขอบคุณสำหรับสิ่งดีๆ ทุกอย่างที่มอบให้กับผม  โดยเฉพาะในช่วงเวลาที่ผมอ่อนแอสุดๆ   ถึงแม้วันนี้จะยังไม่แข็งแกร่งเหมือนอดีต แต่อย่างน้อยก็ไม่อ่อนแอเหมือนที่ผ่านมา.. 

 

ตลอด 4 เดือนมานี้ ได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ มากมาย โดยเฉพาะความโหดร้ายของหัวใจคน  เช่นเดียวกับ 5 ปีที่ผ่านมา ได้เรียนรู้ว่า อย่า “เชื่อใจ” ใครมากเกินไป เพราะคุณอาจจะเหลือเพียงแค่ตัวเปล่ากลับมา   …เรียนรู้วันนี้ยังไม่สาย และไม่สายที่จะเริ่มต้นทำอะไรใหม่ๆ

 

อนาคตยังมีเรื่องดีๆ รอเราอยู่อีกเยอะ อยู่ที่ว่าจังหวะชีวิตจะพาเราไปเจอมันเมื่อไร??? 

 

ผมเคยบอกไว้ว่าจะปิดไดอารี่ในเร็วๆ นี้ ..ตอนนี้คิดว่าถึงเวลานั้นแล้ว  หลายคนบอกว่า การจากลาเป็นเรื่องน่าเศร้า แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครหนีมันพ้น อยู่ที่ว่ามันเกิดขึ้นช้าหรือเร็ว!

 

บังเอิญมาก พอดีผมเข้า hi5 ของน้องคนนึง เขาเขียนเรื่องการจากลา และรู้สึกว่ามันโดนสุดๆ เลยขอก๊อปมาแปะในไดอารี่หน้าสุดท้ายนี้... 

 

 

ระหว่างรู้ล่วงหน้าว่าใครบางคนต้องจากไป

กับ ใครบางคนจากไปโดยที่เราไม่รู้ มันต่างกันตรงไหน

แท้จริงแล้วไม่ว่าจะรู้หรือไม่ คนๆ นั้นก็ต้องจากไปอยู่ดี

ไม่ว่าการจากลาจะเป็นเรื่องชั่วคราว หรือถาวร

สิ่งที่ต่างกันก็คือ หากเรารู้ล่วงหน้าว่าใครบางคนต้องจากไป

คงมีเวลาร่ำลา ทำใจ หรือมีเวลาทำอะไรก็ตาม ให้การจากลาเป็นไปด้วยดี

แต่หากการจากลานั้นเกิดขึ้น อย่างที่เราไม่รู้ตัวว่าเกิดขึ้นตอนไหน

ก็คงไม่ได้กล่าวคำร่ำลา ทำใจ

ยิ่งก่อนการจากลา มีเรื่องค้างคาใจกับใครคนนั้นคงไม่ดีแน่

เพราะถ้าเขาจากไป สิ่งที่ติดอยู่ในใจของเราก็คงมีแต่ คำว่า “ทำไม”

แน่นอนว่างานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา แต่บางครั้งก็ยากแก่การทำใจ

คงมีเพียงเวลาเท่านั้น ที่จะช่วยเยียวยาให้คำถามของการจากลาจางหายไปจากใจ

และคำถามในใจคงจะกลับมาอีกครั้ง เมื่อใครคนนั้นมีโอกาสกลับมา

 ยังไงก็ตามแต่ ตอนนี้คงบอกใครบางคนได้แค่ คำว่า “ลาก่อนนะ แล้วพบกันใหม่”

 

 

     Share

<< งานเลี้ยงขับไล่ที่อัมพวาการเดินทางของเวลา กับหนึ่งปีในเมล์เบิร์น! >>

Posted on Sun 30 Mar 2008 11:53

^^ i have read your diary just once or twice and didn't leave any comments. Since, this may be your last page, i want to say goodbye. I really hope you will learn a lot from your journey, get all good experience and have all happy time. ^^

When you can end something, it means you ready to move on. Every Ending have he new beginning afterward.

Be strong, be ordinary as the way you are.

N' take care k'a
bananalife   
Mon 31 Mar 2008 19:09 [1]


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh