NuNan In Melbourne (4)
NuNan In Melbourne (3)
Nunan in Melbourne (2)
NuNan In Melbourne (1)
อดทนอีกนิด
09/09/09-รักเรา9ต่อไป
ของขวัญวันเกิด
อยากกลับบ้าน!
สายรุ้ง ณ เมล์เบิร์น!
'ระยะทาง' กับ 'ความคิดถึง'
'เวลา' กับ 'ความผูกพันธ์'
อีกหนึ่ง 'มุม' ของความรัก!
ความเหงา... ที่อบอุ่น!
ขอบคุณฟ้า!
7 สิงหาคม 09 ช่วงเวลาน่าจดจำ
เดิมพันด้วยทั้งหมดของหัวใจ!
ของขวัญจากฟ้า…2
ของขวัญจากฟ้า…
เป้าหมายชัดเจน.. ตามคืนอีกครึ่งหนึ่งของชีวิต!
การเดินทางของเวลา กับหนึ่งปีในเมล์เบิร์น!
บ๊ายบายย.. ชาวไดอารี่
งานเลี้ยงขับไล่ที่อัมพวา
ใกล้ถึงเวลาแล้ว!
หายป่วยก็ซ่าเลย...(คิดถึงนะ)
ป่วยอีกแล้ว... เซ็งโว้ยยย!
ทำไมเวลา…ถึงไม่รักษาแผลใจ???
พาเพื่อนช็อปปิ้ง!
ไหว้องค์พระราหู..สมใจแล้ว
อยากบอกให้รู้ว่า “เจ้าโง่” คนนี้คิดถึงจัง!
แบบนี้เรียกดวงไม่ดีรึเปล่า?
อิ่มบุญ!
1เม.ย.ดีเดย์ ..ปฏิบัติการเปลี่ยนแปลงชีวิต!
เกลียดวันวาเลนไทน์!
ไม่ใช่เพราะเหงา.. แต่เป็นเพราะรัก!
ทริปเขาใหญ่-ไร่ทองสมบูรณ์
เพื่อสนิทจากอังกฤษ
ตาบอดสี ..เอาจริงดิ!
คำแนะนำสำหรับผู้ไปงานแต่งงาน...
มังกร.. จอมแสบ!




การเดินทางของเวลา กับหนึ่งปีในเมล์เบิร์น!

1เม.ย.52

 

หนึ่งปีแล้วเหรอนี่.. กับการเดินทางมาเมล์เบิร์น บอกไม่ถูกว่าเวลาผ่านไปเร็วหรือช้า เพราะตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาชีวิตยังเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย ช่างดูไรแก่นสารสิ้นดี

 

ในใจลึกๆ อยากกลับไปวิ่งตามฝัน ..ฝันที่จะเป็นนักข่าวที่ดี ทำหน้าที่ตรวจสอบการทำงานขององค์กรทั้งภาครัฐและเอกชน คอยเฝ้าระวังผู้ที่จ้องเอาเปรียบคนอื่น หาประโยชน์บนความเดือนร้อนของคนทั่วไป   ..แต่แล้วก็ต้องปลีกตัวเองมาอยู่ไกลถึง “เมล์เบิร์น” จากเพราะอุบัติการณ์ “รัก” ที่ไม่คาดฝัน

 

รู้ตัวเองดีว่า ถึงจะกลับไปตอนนี้ก็คงทำหน้าที่ “นักข่าว” ที่ดีไม่ได้ เพราะสภาพจิตใจยังคงบอบช้ำ ยังไม่พร้อมรับกับงานหนัก อยากปล่อยอารมณ์ให้ล่อยลอยไปกับการใช้ชีวิตอย่างไร้แก่นสารแบบนี้อยู่ แม้เส้นทางแห่งความฝันจะดูยาวไกลออกไปจากเดิมก็ตาม

 

สำหรับผมในตอนนี้ คำว่า “รัก” ดูจะเป็นคำที่รู้สึกชวนขยาดเหลือเกิน  ก่อนหน้านี้ผมเคยสัมผัสแต่สิ่งที่สวยงามจากคำๆ นี้  ...ณ ห้วงเวลานั้น โลกมันช่างดูสดใส จิตใจมันกระชุ่มกระชวย พร้อมจะตะลุยในทุกๆ เรื่อง

 

...แต่กับวันนี้สถานการณ์ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป  ชีวิตจมปักอยู่กับความอับเฉา เหมือนกำลังเรียนรู้กับด้านมืดของความรัก ได้แต่ตะเกียดตะกายผลักดันให้ตัวเองหลุดพ้นออกมา ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะพ้นจากมันไปได้ 

 

ถึงตอนนี้ก็แค่อยากรู้ว่า ..คำว่า “รัก” มันทำร้ายคนๆ หนึ่งได้รุนแรงถึงเพียงนี้เลยหรือ???

 

 

เขียน ณ บ้าน Richmond Melbourne

     Share

<< บ๊ายบายย.. ชาวไดอารี่เป้าหมายชัดเจน.. ตามคืนอีกครึ่งหนึ่งของชีวิต! >>

Posted on Thu 2 Apr 2009 4:42


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh