ความรู้สึกมันบอกว่า...
NuNan In Melbourne (End)
Nunan in Melbourne(8)
NuNan In Melbourne (7)
NuNan In Melbourne (6)
NuNan In Melbourne (5)
NuNan In Melbourne (4)
NuNan In Melbourne (3)
Nunan in Melbourne (2)
NuNan In Melbourne (1)
อดทนอีกนิด
09/09/09-รักเรา9ต่อไป
ของขวัญวันเกิด
อยากกลับบ้าน!
สายรุ้ง ณ เมล์เบิร์น!
'ระยะทาง' กับ 'ความคิดถึง'
'เวลา' กับ 'ความผูกพันธ์'
อีกหนึ่ง 'มุม' ของความรัก!
ความเหงา... ที่อบอุ่น!
ขอบคุณฟ้า!
7 สิงหาคม 09 ช่วงเวลาน่าจดจำ
เดิมพันด้วยทั้งหมดของหัวใจ!
ของขวัญจากฟ้า…2
ของขวัญจากฟ้า…
เป้าหมายชัดเจน.. ตามคืนอีกครึ่งหนึ่งของชีวิต!
การเดินทางของเวลา กับหนึ่งปีในเมล์เบิร์น!
บ๊ายบายย.. ชาวไดอารี่
งานเลี้ยงขับไล่ที่อัมพวา
ใกล้ถึงเวลาแล้ว!
หายป่วยก็ซ่าเลย...(คิดถึงนะ)
ป่วยอีกแล้ว... เซ็งโว้ยยย!
ทำไมเวลา…ถึงไม่รักษาแผลใจ???
พาเพื่อนช็อปปิ้ง!
ไหว้องค์พระราหู..สมใจแล้ว
อยากบอกให้รู้ว่า “เจ้าโง่” คนนี้คิดถึงจัง!
แบบนี้เรียกดวงไม่ดีรึเปล่า?
อิ่มบุญ!
1เม.ย.ดีเดย์ ..ปฏิบัติการเปลี่ยนแปลงชีวิต!
เกลียดวันวาเลนไทน์!




ขอบคุณฟ้า!

ไม่รู้เป็นเพราะ “โชคชะตา” หรือ “ความบังเอิญ” กันแน่ที่ทำให้ผมและเธอ “วน” มาพบกันทั้งที่อยู่ไกลกันข้ามทวีป!!!

 

แต่ไม่ว่าจะเป็นเพราะ “โชคชะตา” หรือ “ความบังเอิญ” ก็ตามที... ยังไงผมก็อยาก “ขอบคุณ” ที่ทำให้เรากลับมาพบกันอีกครั้ง... หลังจากไม่ได้เจอกันนานกว่า 7 ปี

 

การกลับมาพบกันครั้งนี้ อย่างที่บอก... ไม่รู้เป็นเพราะโชคชะตาหรือความบังเอิญกันแน่  เพราะเมื่อประมาณสองเดือนที่แล้วผมไปตีแบดกับเพื่อน หลังจากเล่นเสร็จก็แวะไปกินข้าวร้านอาหารไทยละแวกนั้น

 

จำได้ว่าในร้านมีผู้หญิงสองคนนั่งทานข้าวอยู่ และเพื่อนผมก็สะกิดให้ผมดูผู้หญิงคนนึง ซึ่งเพื่อนบอกว่าน่ารักว่ะ!!!  

 

...แวบแรกที่ผมเหลือบไปเห็น ทำให้ผมนึกถึงน้องคนนึงที่เคยทำงานด้วยกัน เธอชื่อ “แนน”  เป็นผู้หญิงตัวเล็กน่ารัก มีเสน่ห์ แต่ด้วยความที่เธอผิวคล้ำผมจึงเรียกเธอติดปากว่า “ยัยโอเลี้ยง”

 

หลังจากนั้นประมาณ 2-3 วัน ผมก็เจอ ยัยโอเลี้ยง ออนไลน์ใน “เอ็มเอสเอ็น” ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นเธอในนั้นมาก่อนเลย

 

ผมรู้จักกับ ยัยโอเลี้ยง เพราะทำงานด้วยกัน ...ช่วงที่ “ยัยโอเลี้ยง” เข้ามาทำงานใหม่ๆ เธอมักจะแซวผมทีเล่นทีจริง แต่ตอนนั้นผมเองไม่ได้คิดอะไรมาก คิดแค่ว่าเธอคงจะแซวเล่นๆ อีกทั้งตอนนั้นผมเองก็มีแฟนเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว แถมเวลาทำงานยังออกจะดุๆ จนบางครั้งยัยโอเลี้ยงยังขยาดผมด้วยซ้ำ

 

เราทำงานด้วยกันประมาณหนึ่งปี หลังจากนั้นเธอก็ย้ายไปทำงานในสายงานที่เธอใฝ่ฝัน ทำให้เราแทบจะไม่ได้เจอกันอีกเลย จะมีก็เพียงแค่โทรคุยกันแบบนานๆ ครั้ง

 

กระทั่งผมมาเจอกับ “อุบัติเหตุรัก” ครั้งใหญ่ เล่นเอาหัวใจเกือบพิการ ซึ่งตอนนั้นผมยังปรึกษาปัญหาชีวิตกับเธออยู่เลย และเธอก็ให้ความเห็นในมุมที่กระจ่างกับผมมากว่า “เป็นไปไม่ได้หรอกที่ผมจะกลับไปคืนดีกับแฟนเก่า”

 

หลังจากนั้นผมก็ระเห็ดระเหินย้ายมาอยู่ “เมล์เบิร์น” ไม่ได้ติดต่อกับ ยัยโอเลี้ยง อีกเลย กระทั่งเจอเธอออนไลน์อยู่ใน เอ็มเอสเอ็น!

 

...ครั้งแรกที่ทักเข้าไปแล้วคุยกับเธอ  ...เธอต่อว่าผมใหญ่เลยว่าทำไมไม่ยอมรับโทรศัพท์ เธอโทรหาผมตั้งหลายทีแล้ว  ผมจึงบอกไปว่า จะรับได้ไง ก็ตอนนี้ผมอยู่เมล์เบิร์น มาอยู่ได้หนึ่งปีแล้ว... ทำเอาเธองงไปพอสมควร หลังจากนั้นเราก็คุยกันมาเรื่อยๆ  

 

ยอมรับว่ายิ่งคุยกัน ผมยิ่งรู้สึกดีกับเธอมากขึ้นเรื่อยๆ เหมือนว่าหลายๆ อย่างมันลงตัว มัน “คลิ๊ก” ไปทุกเรื่อง ...ผมจึงตัดสินใจขอเธอเป็น “แฟน” อย่างเป็นทางการ

 

ว่าไปแล้ว เราคงเป็นคู่ที่แปลก แตกต่างจากคนอื่นทั่วไป เพราะเป็นแฟนกันโดยที่ไม่ได้เจอกันมากว่า 7 ปี แถมตัวยังอยู่ไกลกันข้ามทวีป จะมีเพียงรูปถ่ายที่ทำให้คลายความคิดถึงลงได้บ้าง และกว่าผมจะกลับเมืองไทยก็อีก 7 เดือนข้างหน้า

 

ผมเคยถามเธอว่า จะรอผมไหวเหรออีกตั้ง 7 เดือนกว่าเราจะเจอกัน... เธอตอบกลับมาว่า “รอมา 7ปี แล้ว... กับอีกแค่ 7 เดือน ทำไมจะรอไม่ได้”  ...เป็นคำตอบที่กระชากหัวใจผมกลับเมืองไทยไปแล้วในเวลานั้น!!!

 

ถึงตอนนี้ก็แค่อยากจะบอกว่า “ทั้งหมดของหัวใจ ฝากไว้กับ ยัยโอเลี้ยงแล้วละ”   ...คิดถึงจัง!   

 

 

 

 

 

ขอบคุณฟ้า
ขอบคุณฟ้า ขอบคุณฟ้า ขอบคุณฟ้า ขอบคุณฟ้า

ขอบคุณฟ้า - ชัด

     Share

<< 7 สิงหาคม 09 ช่วงเวลาน่าจดจำความเหงา... ที่อบอุ่น! >>

Posted on Mon 10 Aug 2009 0:59

สวัสดีค่ะ ก็เพิ่งเคยเข้ามาอ่านไดอารี่ของคุณ
เท่าที่อ่านมาคิดว่าคุณเป็นคนที่น่ารักดีนะคะ
และก็ขอให้คุณมีความสุขกับสิ่งที่มีอยู่ตอนนี้นะคะ
Am   
Mon 10 Aug 2009 16:44 [2]

เค้าเรียกว่า พรหมลิขิต แน่ๆ

เพลงเพราะมากๆค่ะ
n&b   
Mon 10 Aug 2009 10:40 [1]


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh