รึจะ “เบญจเพศ” อีกรอบ!!!
ความรู้สึกมันบอกว่า...
NuNan In Melbourne (End)
Nunan in Melbourne(8)
NuNan In Melbourne (7)
NuNan In Melbourne (6)
NuNan In Melbourne (5)
NuNan In Melbourne (4)
NuNan In Melbourne (3)
Nunan in Melbourne (2)
NuNan In Melbourne (1)
อดทนอีกนิด
09/09/09-รักเรา9ต่อไป
ของขวัญวันเกิด
อยากกลับบ้าน!
สายรุ้ง ณ เมล์เบิร์น!
'ระยะทาง' กับ 'ความคิดถึง'
'เวลา' กับ 'ความผูกพันธ์'
อีกหนึ่ง 'มุม' ของความรัก!
ความเหงา... ที่อบอุ่น!
ขอบคุณฟ้า!
7 สิงหาคม 09 ช่วงเวลาน่าจดจำ
เดิมพันด้วยทั้งหมดของหัวใจ!




Nunan in Melbourne(8)

เมื่อวานไปวัดป่าโพธิวัน ซึ่งอยู่ห่างจากตัวเมืองโดยใช้เวลาขับรถออกไปประมาณ 1 ชั่วโมงเศษ ไม่คิดว่าที่นั่นจะไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ความจริงก็ไปบ่อยแต่ไม่เคยสนใจว่าที่วัดจะมีสัญญาณโทรศัพท์หรือไม่ จนเมื่อวานนี้ถึงได้รู้

 

สัญญากับ “นู๋แนน” ว่าจะโทรหา แต่เมื่อไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ทำให้ต้องผิดสัญญา “นู๋แนน”

 

ก็โทรมาหาตั้งหลายรอบ แต่ไม่ติดจึงมี งอน กันไปเล็กน้อย แต่พองาม... ไม่เป็นไรครับ เรื่องแบบนี้ปรับความเข้าใจกันได้ อิอิ (แต่ก็เกือบไปเรา แหะๆ)

 

คราวนี้รู้ซึ้งเลยว่า เวลาคิดถึงใครแล้วอยากโทรหา ยิ่งรู้ว่าทางนั้นเค้ากำลังรอสายเราอยู่ด้วยนั้น มันทำให้จิตใจกระสับกระส่ายแค่ไหน

 

ขอบคุณเครื่องมือการสื่อสารต่างๆ ที่ทำให้เรารู้สึกเหมือนอยู่ใกล้ๆ กัน แม้จะห่างกันข้ามทวีปก็ตาม

 

 

***************

 

27ก.ย.52

 

เมื่อวานเราทั้งคู่ค่อนข้างอ่อนเพลียจากการเดินทาง ประกอบกับวันนี้ไม่มีแผนเดินทางไกลไปนอกเมืองกันแล้ว จึงตื่นสายกันเป็นพิเศษ

 

ตื่นขึ้นมาประมาณ 9 โมงได้ โทรหา “เจ” เพราะวันก่อน “เจ” โทรมาบอกว่าอาจจะไปเดินตลาด “ซันเดย์มาร์เก็ต”

 

ตลาดซันเดย์มาร์เก็ตเป็นตลาดนัดที่คนนิยมเอาของที่ไม่ใช้แล้วมาขายในราคาถูก เรียกง่ายๆ ว่าเป็นตลาดสินค้ามือสองนั่นเอง จำได้ว่าไปตลาดซันเดย์มาร์เก็ตทีไรเป็นต้องได้ยินเสียงคนไทยคุยกันเจี๊ยวจ๊าวทุกที อาจเพราะเคยชินกับตลาดในลักษณะนี้ก็เป็นได้

 

“ไอ้เจ อยู่ไหนแล้วว๊ะ ตกลงไป ซันเดย์มาร์เก็ตเปล่า” ผมถามเจผ่านสายโทรศัพท์

 

“ยังไม่ตื่นเลยพี่ ไม่แน่อาจไม่ไปแล้ว ดูท่าฝนจะตกด้วยอ่ะครับ”เจตอบแบบงัวเงีย

 

“อ่าวนึกว่าจะไป ...เคๆ ไม่เป็นไรนอนต่อเถอะ”ผมบอกไอ้เจไป

 

“ครับๆ พี่ไว้คุยกัน”

 

หลังจากวางสาย “เจ” ผมก็โลเลพักนึงว่าจะไปดีรึเปล่า ใจหนึ่งก็อยากพา “นู๋แนน” ไปเดินดูตลาดมือสองของที่นี่ แต่อีกใจก็คิดว่ายังไงก็สู้ที่ไทยไม่ได้อยู่แล้ว จึงนอนเล่นต่อพักหนึ่ง กะว่าอีกซักพักจะลุกอาบน้ำแล้วไปเดินในเมือง หลังจากนั้นจะพา “นู๋แนน” ไปเที่ยวงาน Melbourne Show Ground

 

ครึ่งชั่วโมงถัดมาเสียงโทรศัพท์ผมดังขึ้น...  

 

“พี่บั๊มพ์ อยู่ไหนแล้ว ตกลงไปเปล่าอ่ะ” เจถามผมผ่านทางสายโทรศัพท์

 

“อ่าว... ไหนมึงว่าไม่ไปแล้วว๊ะ กูยังไม่ได้อาบน้ำเลยเนี๊ยะ” ผมตอบไปอย่างงงๆ

 

ไอ้เจตอบกลับมาว่า “ก็พี่โทรมาปลุกผมอ่ะ เลยตื่นเลย ตอนนี้ผมออกมาแล้วนะเดี๋ยวเจอกันที่นั่นเลยนะถ้าพี่จะไปอ่ะ

 

เป็นอันว่าเราตกลงไปเดินตลาดซันเดย์มาร์เก็ตกันในตอนเช้า 

                                                                                                                 Nunan in Melbourne 8

เพียงแต่ว่าเมื่อเราไปถึงฝนก็เริ่มตกลงมา เจ้าของแผงส่วนใหญ่เริ่มเก็บข้าวของ พวกเราจึงเดินได้แป๊ปเดียวเท่านั้น

 

แต่ไม่เป็นไรเพราะผมไม่ได้ตั้งใจจะมาที่นั่นอยู่แล้ว 

 

ออกจากซันเดย์มาร์เก็ตผมก็พา “นู๋แนน” ไปเที่ยวงาน Melbourne Show Ground

 Nunan in Melbourne 8

...งาน Melbourne Show Ground จะมีขึ้นเพียงปีละครั้ง รูปแบบการจัดงานคล้ายๆ กับงานกาชาดบ้านเรา มีโชว์สินค้า โชว์การแสดงต่างๆ ทั้ง สุนัข แกะ ม้า ทั้งยังมีเครื่องเล่นและเกมต่างๆ มากมาย ทั้งปากระป๋อง สอยดาว ช้อนปลา ตักไข่ เพียงแต่อุปกรณ์เครื่องเล่าเขาจะดูไฮเทคโนโลยีกว่าเท่านั้น

                                                                     

ผมกับ “นู๋แนน” เดินเล่นในงานนี้นานพอสมควร เดินจนทั่วคิดว่าไม่มีอะไรแล้ว จึงพากันกลับเข้าตัวเมืองไปเดินเล่นนั่งกินกาแฟที่ร้านประจำ

                                                                                                               Nunan in Melbourne 8

 

ระหว่างนั่งกินกาแฟ “นู๋แนน” บอกอยากไปกินข้าวร้านอาหารที่ผมทำงาน อยากเห็นบรรยากาศตอนทำงาน ผมจึงโทรหา “พี่บี” ผู้จัดการร้านถามว่า มีลูกค้ามาจองโต๊ะเยอะหรือไม่   ...พี่บีบอกว่าไม่เยอะหรอกแค่ประมาณ 60 คน

 

ลูกค้าจำนวน 60 คนในวันศุกร์ เสาร์ หรือ อาทิตย์ ถือเป็นจำนวนพอประมาณ เรียกว่าถ้าไม่มีขาจรหรือลูกค้าที่ไม่ได้ บุ๊คโต๊ะไว้ แวะมามากนักก็ไม่ยุ่งเท่าไร จึงตัดสินใจพา “นู๋แนน” ไปกินข้าวที่ร้าน

 

ไปถึงที่ร้าน “ไอ้เจ” ที่ต้องยืนตำแหน่ง “ผัด” แทนผม  ถามผมว่าจะกินอะไร ถ้าเป็นอาหารผัดก็ให้เข้ามาทำเองเลย ประจวบกับ “นู๋แนน” ที่อยากเห็นผมทำอาหาร คงอยากรู้ว่าบุคคลิกการทำงานในมาดพ่อครัวผมจะเป็นยังไง ผมจึงตัดสินใจเข้าไปผัดกับข้าวเอง

 

ผมทำกับข้าวง่ายๆ คือ “คะน้าหมูกรอบ” เพราะออเดอร์เริ่มเยอะ ไม่อยากกวนเวลาทำงานคนอื่นมากนัก จึงตัดสินใจทำอะไรง่ายๆ กิน 

 

หลังจากผมจัดอุปกรณ์ตั้งไฟ ฮีทน้ำมันจนได้ที่ ก็เริ่มใส่ผักและหมูกรอบลงผัด ไฟในกระทะรุกพรึบ ผมเขย่ากระทะใส่เครื่องปรุงผัดได้ที่เป็นอันเสร็จ 

 

...หันมาเจอ “นู๋แนน” ที่ยืนดูอยู่ทำสีหน้าอึ้งมาก อาจเพราะปกติเธอจะเห็นผมในมาดของนักข่าว เพิ่งจะเคยเห็นในมาดของพ่อครัวจึงอาจจะ งง ละมั้ง คิดว่า???

 

เรานั่งทานข้าวไป คุยกันไป ซัก “พี่นพ” เจ้าของร้านก็มานั่งคุยด้วย ...ระหว่างที่ “พี่นพ” ไปทำธุระนอกร้านผมก็รีบเดินไปจ่ายตัง เพราะไม่อยากให้พี่แกลดราคาค่าอาหารให้มากนัก เพราะอาหารแต่ละอย่างที่ออกมาก็ปริมาณพิเศษสุดๆ อยู่แล้ว แหะๆ

 

ผมเดินออกจากร้านพร้อม “นู๋แนน” พาไปยังจุดที่ผมขึ้นรถ bus เป็นประจำ... ก็เล่าให้ “นู๋แนน” ฟังว่าตรงนี้ละที่ยืนโทรศัพท์คุยกับ “นู๋แนน” ประจำในระหว่างที่รอรถ

 

เราถึงบ้านกันประมาณสองทุ่มกว่าๆ นั่งดูมิวสิกวีดีโอที่ “นู๋แนน” ทำไว้ให้เมื่อวันก่อน ซึ้งมากๆ ยิ่งคิดว่าคืนนี้เป็นคืนสุดท้ายที่เราจะได้อยู่ด้วยกันที่นี่แล้ว ยิ่งทำให้ความเศร้าเข้าปกคลุมพวกเรามากขึ้น

 

แต่ไม่เป็นไร... เพราะมันไม่ใช่คืนสุดท้ายระหว่างเราสองคนอยู่แล้ว~

 

 

     Share

<< NuNan In Melbourne (7)NuNan In Melbourne (End) >>

Posted on Mon 12 Oct 2009 8:51

ติดตามตอนต่อไป....
n&b   
Mon 12 Oct 2009 21:44 [1]


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh