รึจะ “เบญจเพศ” อีกรอบ!!!
ความรู้สึกมันบอกว่า...
NuNan In Melbourne (End)
Nunan in Melbourne(8)
NuNan In Melbourne (7)
NuNan In Melbourne (6)
NuNan In Melbourne (5)
NuNan In Melbourne (4)
NuNan In Melbourne (3)
Nunan in Melbourne (2)
NuNan In Melbourne (1)
อดทนอีกนิด
09/09/09-รักเรา9ต่อไป
ของขวัญวันเกิด
อยากกลับบ้าน!
สายรุ้ง ณ เมล์เบิร์น!
'ระยะทาง' กับ 'ความคิดถึง'
'เวลา' กับ 'ความผูกพันธ์'
อีกหนึ่ง 'มุม' ของความรัก!
ความเหงา... ที่อบอุ่น!
ขอบคุณฟ้า!
7 สิงหาคม 09 ช่วงเวลาน่าจดจำ




NuNan In Melbourne (End)

 

วันก่อนคุยกับ “นู๋แนน” เรื่องที่เราได้มีโอกาสอยู่ด้วยกันใน เมลเบิร์น ...ได้เที่ยว ได้เฮฮาด้วยกัน เลยถาม “นู๋แนน” ไปว่า อยากย้อนเวลากลับไปยังวันแรกที่ แนน มาเมลเบิร์นหรือไม่...

 

ต้องบอกก่อนว่า ...ผมเคยคิดอยากให้เวลาย้อนกลับไปยังวันแรกที่ “นู๋แนน” มาเมลเบิร์น แต่ถึงตอนนี้ผมไม่ต้องการสิ่งนั้นแล้ว

 

“นู๋แนน” ตอบผมว่า “ไม่อยากเลย แต่อยากให้เร่งเวลาไปวันที่ พี่บั๊มพ์ กลับมามากกว่า”

 

เธอบอกว่า “ถ้าย้อนกลับไป เราก็อยู่ด้วยกันแค่แปดวันจนถึงวันที่แนนกลับ หลังจากนั้นก็ต้องมาตั้งต้นนับวันรอพี่บั๊มพ์กลับมาใหม่อีก 4 เดือน แบบนี้ไม่เอาดีกว่า”    

 

 

...เป็นคำตอบที่ตรงกับใจผมมากในปัจจุบัน

 

อยากให้เวลาผ่านไปเร็วๆ จัง!

 

 

*********

28ก.ย.52

 

วันสุดท้ายแล้วที่ “นู๋แนน” จะอยู่กับผมที่นี่ ...ที่เมลเบิร์น!

 

เครื่องที่ “นู๋แนน” จะกลับเป็นเครื่องการบินไทยเที่ยวบินรอบ 11.30น.ตามเวลาประเทศออสเตรเลีย

 

วันนี้เราจึงยังพอมีเวลาทั้งวันในการเดินเที่ยวรอบๆ ตัวเมืองอีกครั้ง

 

ผมตัดสินใจพา “นู๋แนน” ไปเที่ยว Botanic Garden ...เป็นสวนสาธารณะที่ใหญ่สุดในเมลเบิร์น

 

เราเดินตะเวรถ่ายรูปเล่นในนี้ประมาณสองชั่วโมง

 

หลังจากนั้นโทรนัด “เจ” กับ “โนว” เพื่อให้พาไปซื้อของฝาก ส่วนใหญ่จะเป็นเครื่องสำอางค์ประเภทครีมทาหน้า ทาตัว ที่ร้าน Something Aussie เพราะที่นี่ถ้าเป็นคนไทยจะได้ราคาพิเศษกว่าร้านอื่นๆ

 

เรื่องครีมเรื่องเครื่องสำอางค์ผมไม่มีความรู้เลย ต้องให้เจ้า “โนว” จัดการพาเดินทัวร์

 

นู๋แนน ได้เครื่องสำอางค์ทั้งทาหน้า ทาตัว ไปฝากญาติๆ คนที่ออฟฟิศพอสมควร

 

ส่วนผมได้ วินามินซี กับ Fish oil ไปฝาก ป๊า กับ แม่  โดยฝาก “นู๋แนน” ไปให้

 

ก่อนจะกลับผมเหลือบไปเห็นพวงกุญแจ คู่หนึ่ง ...ซึ่งพวงกุญแจคู่นี้ถ้าวางคู่กันจะเป็นรูปวงกลม แต่ถ้าแยกจากกันจะเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ข้างหนึ่งสีดำ อีกข้างสีขาว ความจริงอยากให้ที่เป็น “หยิน-หยาง” แต่ไม่มี ...ก็ไม่เป็นไรเพราะพวงกุญแจคู่นี้ก็สวยดีเหมือนกัน

 

ผมตัดสินใจซื้อและให้ “นู๋แนน” ไปข้างหนึ่ง ข้างที่เป็นสีขาว ส่วนอีกข้างผมเก็บเอาไว้ เวลาคิดถึงจะได้ใช้พวงกุญแจนี้เป็นสื่อกลางระหว่างเรา และรอวันที่พวงกุญแจทั้งสองข้างจะกลับมาอยู่ “คู่กัน” เติมเต็มให้เป็นรูปวงกลม ในแบบที่ควรจะเป็นอีกครั้ง ซึ่งก็คงอีกไม่นานเกินรอ...

 

หลังออกจากร้าน Something Aussie เจ้า “โนว” กับเพื่อนอีกคนชื่อ “นิ๊ก” สาวจ้ำม่ำที่รอบรู้ในเรื่องแหล่งช็อปปิ้งในเมลเบิร์นเป็นอย่างดี อาสาพาเดินซื้อของในตัวเมือง แต่ก่อนเราจะเดินเลือกของ เราแวะไปนั่งดื่มกาแฟที่ร้าน KOKO

 

เจ้าสองคนนี้บอกว่าเป็นร้านกาแฟ และขายซ็อกโกแลตที่อร่อยสุดในเมลเบิร์น(ไม่รู้โดนคนอื่นอำมารึเปล่า แหะๆ) รู้แต่ว่าช็อกโกแลตที่นี่แพงมาก เรื่องความอร่อยจัดว่าพอประมาณ  นั่งอยู่ซักพักก็ชวนกันเดินต่อเพื่อไปเลือกซื้อของฝากให้ “น้องนุ๊ก” เพื่อนสนิท “นู๋แนน” ที่เป็นธุระจัดการให้นู๋แนนในทุกๆ เรื่อง เรียกว่าเป็นผู้จัดการส่วนตัวก็ว่าได้

 

เพียงแต่ “น้องนุ๊ก” เป็นกึ่งๆ สาวห้าว แถมเสื้อผ้าที่ใช้เป็น แบรนเนม ทั้งนั้น เราจึงเสียเวลาเลือกของให้ “น้องนุ๊ก” อยู่นาน  แต่ก็ยังไม่เจอที่ “นู๋แนน” ดูแล้วเห็นว่าน้องนุ๊กจะถูกใจ  เลยตัดสินใจกลับเพราะเริ่มค่ำแล้ว

 

หลังจากแยกย้ายกับ “โนว” และ “นิ๊ก” ผมก็พา “นู๋แนน” ไปขึ้นรถไฟที่ Melbourne Central

 

...ไม่มีคำพูดใดๆ ออกจากปากของเราทั้งสองคนเลยในระหว่างที่ยืนรอรถไฟ มีเพียงสองมือที่เกาะกุมกันไว้แน่น ซึ่งรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของอีกฝ่ายที่มี เพราะทันทีที่เราลงจากรถไฟและถึงบ้าน นั่นหมายความว่า “นู๋แนน” ต้องเก็บกระเป๋าเพื่อเดินทางกลับเมืองไทยแล้ว

 

เสียงรถไฟเทียบชานชลาที่เรายืนคอยอยู่บาดใจผมยิ่งนัก เราทั้งคู่เดินเข้าไปในขบวนรถซึ่งเป็นเวลาที่คนส่วนใหญ่เลิกงาน จำนวนคนในรถไฟจึงค่อนข้างหนาแน่น

 

...ผมเหลือบไปเห็นน้ำตาที่ไหลอาบใบหน้า “นู๋แนน” รู้ว่าเธอพยายามที่จะกลั้นมัน และก้มหน้าไว้เพื่อไม่ให้ใครเห็น เป็นภาพที่สะเทือนใจผมเอามากๆ ...สิ่งที่ทำได้ก็มีเพียงแค่ดึง “นู๋แนน” เข้ามากอดไว้เท่านั้น

 

ระหว่างที่เดินจากสถานีรถไฟถึงบ้าน ก็แทบจะไม่มีคำพูดใดๆ ออกมาจากปากเราทั้งคู่เช่นกัน มีเพียงคำสัญญาของกันและกันเท่านั้นว่า... จะ “รอ” วันที่ได้ใช้ชีวิตอยู่คู่กันอย่างจริงจังเสียที

“นู๋แนน” รู้ว่าผมเป็นกังวลกับเธอ จึงบอกว่าไม่ต้องห่วงหรอกเธอทนไหว...   “แนนรอพี่มา 7 ปีแล้ว รออีกไม่กี่เดือน แนนรอไหวอยู่แล้ว แต่อย่าให้แนนรอนานกว่านั้นแล้วกันนะ”นั่นคือเสียงที่ออกมาจากปากของเธอ

 

กลับถึงบ้าน... “นู๋แนน” ก็เก็บสัมภาระเข้ากระเป๋า เจอรูปถ่ายโพราลอยใบหนึ่ง ซึ่งเพื่อนที่โรงเรียนถ่ายให้ตอนไปเที่ยวทุ่งดอกทิวลิป  “นู๋แนน” เอามาเหน็บไว้บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ผม

 

บนรูปถ่ายถูกเขียนเพิ่มเติมด้วยลายมือของ “นู๋แนน” ว่า “จะรอพี่บั๊มพ์กลับไปหานะ... นานแค่ไหนก็จะรอ... แต่...อย่าเจ้าชู้นะ! Love u”

 

อยากบอกว่าเรื่องเจ้าชู้... ไม่เคยมีในแฟ้มประวัติเลย  ถ้าได้ใช้คำว่า “รัก” แล้ว ไม่มีใครเข้ามา “เขย่าใจ” ผมได้อีกแน่นอน!!!

 

ก่อน “นู๋แนน” จะขึ้นรถเพื่อไปสนามบิน “นู๋แนน” บอกกับผมไว้ว่า...“ถ้าพี่บั๊มพ์คิดถึงแนน ก็ให้หยิบรูปแนนขึ้นมาดู ถ้ามีเรื่องไม่สบายใจก็ให้โทรมาหาแนน ต้องอดทนรอแนนให้ได้ อย่าเปิดใจรับใครเข้ามาอีกนะ”

 

...แล้วผมจะเปิดใจรับใครเข้ามาได้อีกละครับ ก็ในเมื่อทุกห้องถูกจองเต็มแล้ว  ...“นู๋แนน”เธอเหมาใจผมไปหมดเลยอ่ะครับ

 

ประมาณสามทุ่ม คนขับรถที่ผมว่าจ้างให้ไปส่งสนามบินมารับเรา  ...ระยะทางจากบ้านไปสนามบินใช้เวลาเดินทางประมาณครึ่งชั่วโมง เราทั้งคู่นั่งจับมือกันไปตลอดทาง “นู๋แนน” นั่งเหม่ออกไปนอกรถไม่กล้าที่จะมองมาทางผม ส่วนตัวผมเองอยากให้เวลามันเดินช้าลงเสียเหลือเกิน

 

ถึงสนามบินก็จัดแจงเช็กตั๋วเครื่องบิน โหลดสัมภาระลงเครื่อง เรามีเวลาเหลือไม่มากแล้ว “นู๋แนน” ยืนอยู่หน้า ประตูที่มุ่งผ่านไปยังด่านตรวจคนเข้าเมือง

 

ทันทีที่ “นู๋แนน” เดินผ่านประตูนี้ไป เราทั้งคู่จะพบกันอีกครั้งก็ในอีก 4 เดือนข้างหน้า!

 

...ไม่มีอะไรที่หยุดการเดินทางของ “เวลา” ได้ ...ถึงเวลาที่ “นู๋แนน” จะต้องเดินขึ้นเครื่องแล้ว  หลังจากนี้คงต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของ “เวลา” อีกเช่นกัน

 

หน้าที่...  ที่จะต้องเดินต่อไปเรื่อยๆ อีกไม่นานก็จะผ่านไป 4 เดือน ...ถึงเวลานั้นเราก็จะได้พบกันอีกครั้ง

 

...อีกไม่นานเกินรอ!

 

 

 

     Share

<< Nunan in Melbourne(8)ความรู้สึกมันบอกว่า... >>

Posted on Wed 14 Oct 2009 7:43

น่ารักจัง
n&b   
Wed 14 Oct 2009 17:18 [2]

น่ารักจังเลยค่ะ ขอให้กลับไทยไวไวไปหาคนรักน่ะค่ะ
mochayen   
Wed 14 Oct 2009 8:37 [1]


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh